იმ დროს როდესაც განვითარებული ქვეყნის მობინედრენი ცდილობენ, რომ საღამოთი  მიიღონ ალკოჰოლი და შემდეგ ბეგობრებთან გაუთავებელ საუბარში უკან მოიტოვონ შუა ღამე აკ დროს რა ხდება ჩვენთან: ნუ მოსაღამოვდა, არავინ არ დაბრუნებულა სამსახურიდან (ნუ მუშაობა თან უბრალო მუშად ვაღიაროთ ერთხმად, რომ “გრეხი”-ა) და მიზეზი არის დღეს იწვიმა და გადაიღო, ამის პომპეზურად (არაყი, მზესუმზირა, პური და საუკეთესო შემთხვევაში მაიონეზი) აღუნიშნავობა არ იქნება ხოდა იწყება არყის ზიდვა “პოსლეზე” და დალევა, დალევა, დალევა, დალევა, დალევა, დალევა,ა, დალევა,დალევა,დალევა,დალევა,დალევა,დალევა,დალევადალევაალევალევაევავაა! და ასე შემდეგ უკიდეგანოდ.

მე ზოგადად არ გამოვდგები იმის მღაღადებლად, რომ დალევა ცუდია, არ ვარგა და ასე შემდგე მეც მიყვარს დალევა, მაგრამ გააჩნია ხალხს ვისთანაც სვამ, გააჩნეა გარემოს სადაც სვამ, გააჩნია სასმელს, რომელსაც სვამ,  შეიძლება სვამდე დასათრობად, სვამდე მარტო, სვამდე მოწყენილობისგან, სვამდე გასამხიარულებლად, ანუ ალკოჰოლს შეიძებ მოუძებნო უამრავი დანიშნულება.

ნო იესტ ადინ მომენტ (როგორც შნური იტყოდა). როცა სვამ იმის გამო, რომ შენ განთავისუფლდე სიმარტოვისგან (დალევ და მერე დაჯდები შენთვის მარტო და იმღერებ Lela pala tute-ს ეს არაფერი.

მეორე მომენტია, როდესაც ტიპები სვამენ აი თვრებიან და ხდებიან აგრესიულები.

მე ზოგადად არ ვარ აგრესიული ტიპი პირიქით, განსაკუთრებით როცა მთვრალი ვარ ხოლმე, მტრედი სულიწმინდასავით დამფარფატებს კეფაზე, და ამ დროს ბარში, ვიღაც შემთხვევით შეხვედრილი უცნობი ტიპი რაღაცას გეუბნება მე პასუხობ ღიმილით, ის გაბოტილი მთვრალია, და კიდვე რაღაცას გიტრაკებს, შენ ცდილობ ცივილურად მოიცილო უღიმი, მაგრამ ამუცნაური ტიპების ეშხი რაშია, რომ როცა უღიმი ჰგონიათ, რომ გეშჳნია მათი, ან კიდე დასცინი არ ვიცი ვერ დავამუღამე რაა და გიძაბავენ, და გიძაბავენ, მერე ვიღაცა შენიანი გვერდზე გაგათრევს შენ ნერვები გაქვს დამწყდარი და საღამო ჩაშხამებული.

დავუბრუნდეთ სამსახურიდან დაუბრუნებელ ტიპებს. ეს არის ხალხი, რომელიც 24 საათი ერთად არიან ანუ გარეთ არიან, მოსაღამოვდება, იწყება ქვესკნელში (რომელიც იქაური მცხოვრებთათვის ზესკნელია) წარმატებით ჩასვლის პომპეზურად აღნიშვნა, შემდეგ ამას მოსდევს ცოტა ხანში

- ბიჯო მე რო გეუბნები და მიქიცინებ თავ რააა ყლე ვარ?

- აუ მაგას ვინ გეუბნება შეჩემა! (სახე მიდის მოწინააღმდეგის სახესთან ახლოს)

-შენ ბიჯო მართლა სირი ხომ არ გგონივარ? აი ვინც არ მიცნობს, ხო?! გამიცნობს და დედა მოეტყვნება!!
- აუ მთვრალი ხარ შენ!

-აუ მაიცა რა, რა მთვრალი ბოიშვილივიყო, ტო მიტრაკებს ვერ უყურებ?!!

აუ კი არ გიტრაკებ გეუბნები კაცურად!!!

ამას როგორც წესია მოსდევს ხელჩართული (მიყვარს ეს სიტყვა) ბრძოლა და დედის გინება –  ვისა ვის ეუბნები ნაბოზარო შენ და ასე შემდეგ. მეორე დღეს  დილით მცირედით უხერხული ღიმილით და პატარა არყის ბოთლით ხდება მომდურავების “შემორიგება” და ამის აღსანიშნავად მორიგი დალევა და ასე შეკრული წრეა, საიდანაც ვერ გახვალ.

დავუბრუნდეთ ბარის ბურნი ტიპებს, ძალიან ცუდია, როცა მთვრალი ადამიანი გელაპარაკება და შენ ამ დროს შედარებით ფხიზელი ხარ აი 2 ნიშნულითაც კი არ შეიძლება, რომ უფრო ფხიზელი იყო, იმიტომ, რომ ვერ გაუგებ და გაჭედვას ექნება ადგილი. ვერ დავადგინე, რატომ ჭედავენ ტიპები არ ვიცი მართლა მე არასოდეს არ მივსულვარ მაგ დონემდე არ ვიცი ორგანიზმი არ მიწყობს ხელს თუ რა, მარამ ყოფილა, გავთიშულვარ (სტუდენტობისას), მაგრამ არ გამიჭედია და არც არასოდეს ვყვები ხოლმე ეგეთ ჭედილა ტიპებს პროვოკაციებში, უბრალოდ ვერიდები ხლმე, რადგან ყოველთვის ვგრძნობ, რომ ხელში რაც მიჭირავს, იმის იარაღად გამოყენება იოლია, მე კიდევ ცარიელი ხელით ჩხუბი არ შემიძლია.

საიდან ამდენი აგგრესია ხალხო? ეს ხომ არ არის ძველი სმოლანდი (ოლქია შვედეთში) სადაც ბაჰორვას მსგავს ხუტორებზე, მოწყობილ აუქციონებზე ელოდებოდნენ ჯეილები, რომ ეჩხუბათ? (ა. ლინდგრენი) არც დროა ის უფრო მეტის დანახვის საშჲალება გაქვს თან თუ გახსოვთ ემილი, გემახსოვრეათ იქ ჩხუბიც კი სხვანაირი იყო მას შემდე, რაც ემილმა მოჩხუბრები წყლით გააშველა, მოჩხუბრები იძახდნენ თავი შევინახოთჱ შემდეგ კვირას სხვა (სახელი არ მახსოვს) ხუტორშია აუქციონიო. აქ თუ იჩხუბებ ერთს, მერე უნდა იჩხუბო თვეებით, წლობით არჩიო მტყუან მართალი აქ უბრალოდ იმისთვის არ ჩხუბობ, რომ ადრენალინი იგრძ§ო, აქ ჩხუბობ იმისთვსი, რომ დაუმტკიცო მოწინააღმდეგეს, რომ შენ საკმაოდ ყოჩაღი ხარ. მოკლედ ეს ყოველი დამღლელია და მომაბეზრებელი ამოდის უბრალოდ ყელშჳ ამ ქეყანაშჳ ბარში შესვლაც და რესტორანშიც, და სულ იმის შიშის ქვეშ ყოფნა, რომ ვიღაც მთვრალი მოვა და ტვინის ნაოჭებს გისწორებს, მინიშნებებით ჩხუბზე, შენ კიდევ საღამო, რო არ ჩააშხამო,უბრალდო დგახარ და უსმენ…

მოკლედ ვერ გავიგე და გამაგებინებს ვინმე ?

ნო ეტო ნე კანეც

პარასკევს გადაწყდა, რომ მივდივართ სათევზაოდ სადმე ვარიანტები:  1ჯანდარა, 2 ფოლადაანთ კარი; 3 ჯანდარა; 4 კუმისი პად დიდი კითხვის ნიშანი რადგან უგზოობის გვეშინოდა.

შაბათს შევიკრიბეთ მიშა, ჩემი ძმა (მომავალში გიად მოვიხსენიებთ, რადგან ასე ჰქვიან) ლაშა(დარჩო). გოგიტა, და თქუენი ჰეგემონი. მანქანაშჳ გადავწყვიტეთ კუმისის ტბაზე წასვლა . რადგან თემზი მოდისო.

დავიზარით კუმისისკენ და სანამ მიშა და დარჩოსთან ერთად ფიდერის აწყობას და გამართვას ვამუღამებდით. ჩემ ძმამ ჯერ ერთი კარჩხანა, შემდეგ ცოტა ხანში საზანჩიკი და კიდევ ცოტა ხანში ქაშაპი აიყვანა ტყვეობაშჳ. ჩვენ ამ დროს დამატებით საკვებს პატიოსნათ ვურევდით და ფილოსოფიური სახეებით ვურევდით ერთმანეთს რძის ფხვნილს, საფანელს, კოპტონს, ვანილის ორცხობილას და  ასე შემდეგ (ეს ჩემი რეცეპტი იყო, დარჩომ ცოტა სხვა ინგრედიენტებით და პროპორციებით გააკეთა და აღმოჩნდა, რომ იმისამ უკეთესად იმუშავა)  თან ჭკვიანური სახით ვიძახდი სიტყვებს ფრაქცია, კონტიტენცია, სიფხვიერე.

გვეღირსა!!!! როგორც იქნა გვეღირსა!!!

ადგილი დაიკვება და დაიწყო თემზაობა ნუ ახლა აღარ მახსოვს ახლა ვინ როდის რამდენი დაიჭირა,  საბოლოო შედეგი იყო 6 ცალი 500-დან 800 გრამამდე საზანი, ბლომად კარჩხანა. და ერთი ბოლოს ნაპირთან სიმწრით მოყვანილი და ნაპირის სიმაღლის გამო ვერ ამოყვანილი საზანი, რომელიც ნაპირზე ძააალიან დიდი ჩანდა რა   (ნუ ჩვენს შემთხვევაშჳ დიდი 2 კგ იყო)  და ყველას გული დაგვწყვიტა სადავეს კვანძჳს მოშვებამ და თევზის გაქცევამ

ენივეი დღე შედგა ტან შედგა წარმატებით !! მე დამიშას ნახშირი გვქონდა მომარაგებული და ნახშირზე თემზი, სტეიკი და სოსოსები შევწვით, და მცირედით დავლიეთ კიდეც ოჩოპინტრეს და ადგილის დედის სადღეგრძელოები. ზაზა და კახელოც შემოგვიერთდნენ მერე და ზაზამაც პირველად მეთოდ ფიდერით ერთი8 საკმაოდ მოზრდილი საზანი დასვა. ხო კუმისზე შესვლა არის ფასიანი ანკესი 4 ლარია. წყალი საშინელი მარილიანი და ახლა დაგემშვიდობებით. ანკესი უნდა გავრეცხო, არ მაქვს სურვილი მარილის ლაქებვი დააჩნდეს ზედ ხოდა ფოტოებსაც დაგიყრით აქავე.

პ.ს. დილით გამოსვლისას ძღნერო ნანამ და მისმა მეუღლემ შემოგვხედეს და მე უკვე ხელი მქონდა ჩაქნეული ვერ დავიჭერთ თქო ვერაფერს, მარა დავიჭირეთ მეინც გოგიტას “ილეთმა” გასჭრა აშკარად

პ.პ.ს. ეს დღე იმით იყო მნიშვნელოვანი, რომ ჩემი პირველი საზანი დავიჭირე. და ძაან მაგარი შეგრძნებაა დამიჯერეთ ხალხო ყველას გირჩევთ ამ საქმეს მოკიდოთ ხელი, ოღონდ რაზუმნად, არ აიშვათ რაა

გიას საზანი

მე და პირველი საზანი ჩემი

დარჩოს საზანი

ზასტოლიე

სასტავი ბასტავი

გოგიტა ამოუცნობი მცურავი ობიექტით ხელში

ზაზას საზანი

ნუ თუ კარგი ამინდია სათევზაოდ წახვალ, მაგრამ ამ ჩვენს გაუბედურებულ წყალსატევებში თევზი აღარ დარჩა აყროლებული მენტალიტეტის გამო (ციტატა: ანკესი არა ჩემი ღლე!! ამხელა კაცი გადავეყუდო ჯოხით და ველოდო დედამოდღნულ თევზს. გამოართვი მეზობელს აპარატი და ისეთი მაგარია დედას მოუტყნავ მდინარეს,  მიდი მერე და ამოკრიფე)

რას უშვება დენი მდინარეს

1. კლავს  თევზს!
2. გადარჩენილ თევზს უკარგავს გამრავლების ფუნქციას (თევზი სტერილირდება)
3. წყალში არსებული მიკროორგანიზმები, რომლებითაც თევზები იკვებებიან ნადგურდება.
4. “მეთევზეს” რომელიც დენით თევზაობს, დახოცილი თევზის მხოლოდ 10% ამოაქვს.

ეს არის არასრული ჩამონათვალი იმის, თუ რა შედეგით მთავრდება “ბრაკონიერების” გასვლები მდინარეზე, და წარმოიდგინეთ საღამოს 9 საათიდან რუსთავში ხიდთან რომ დადგეთ 11 საათამდე შეიძლება სამმა ნავმა ჩამოიაროს და ახლა ღამის განმავლობაში ხუი ევო ზნაეტ!!!

ვიღაცა იკითხავს გარემოს დაცვის ინსპექცია რას აკეთებსო, მე გეტყვით, რომ არც არაფერს ქმედითს სტრუქტურა არის ძალიან სუსტი და აშკარად არ აქვს იმის რესურსი, რომ განახორციელოს პერიმეტრის ნორმალური ზედამხედველობა. ასევე კანონმდებლობა არის შესაცვლელი.

ხო კიდე ვიღაც იკითხავს, რომ მაგ ბრაკონიერები ოჯახებს ინახავენ თევზაობითო.  გადავხედოთ სადღეგრძელოაბში რომ ბრტყლათ ვიძახით ხოლმე იმ წინაპრებს, რომლებიც თევზაობდნენ სასროლი ბადით ასევე ფინეთში თევზაობენ ბადით და ცხოვრობენ ასე, მაგრამ იქ ელემენტარულ წესებს იცავენ ( ქვირითობის დროს არ თევზაობა, თუ პატარაა თევზი წყალსატევში გაშვება და ა.შ.)

ახლა რა ხდება ჩვენთან პიიიზდეც!! ბლიად!! საქართველოს ენდემური ჯიში როგორიცაა მდინარის კალმახი ლამის აღარ დარჩა. დედამოდტყნულები ორ მეტრის იგანის მდინარეშიც კი დენით თევზაობენ ამ თევზზე. დმანისში მდინარე მაშავერა გადავსებული უნდა იყოს კალმახით და სხვა ტევზით, ახლა რა არის მდინარეში? ჩემი არა და ადგილობრივების ყლე.

ნუ დავუბრუნდები ვიქენდს მოკლედ ამ თბილისში რა უნდა გააკეთო ვერც მაგას ვერ ვხვდები ხოდა გადავწყვიტე “ის” რომ ჩამოვა ფრანციიდან შაბათ კვირებზე პახოდებში ვივლით და ზოგჯერ სათევზაოდაც.

ნუ გრამაწიკას არ ვაქცევთ ყურადღებას

პ.ს. ბრაკონიერ-ი [ფრანგ. braconnier] – ნადირობის წესების დამრღვევი;  პირი, რომელიც ნადირობს (თევზაობს) აკრძალულ ადგილებში, აკრძალულ ვადებში ან აკრძალული საშუალებებით

პ.პ.ს. კვირას უნასამ შპალერი გაკრა და აღვუნიშნეთ (ან ავუღნიშნეთ) ცოტა ნაბახუსევი ვარ და არეული აზრებისთვის ბოდიშისმაგვარი მომირთმევია..

ეს მე  და მისი აღმატებულება კარჩხანა, ორი ვიქენდის წინ

ბორანიდან ულამაზესი დროშა და პატარა კუნძული

შვედეთი

კოპენჰაგენის ბოტანიკურის ბაღის შემდეგ დრო გვქონდა, ამიტომ ოსკარმა შემომთავაზა სადმე რკინიგზის სადგურის ახლო მახლო ტერიტორიაზე ვიაროთო და ჰოი საოცრებავ:) აღმოვჩნდით კოპენჰაგენის “ცირკთან” ოღონდ აქ უფრო კარგი მეძავები (იგივე: პრასტიტუტკა, ბოზი, ჩათლახ. იხ. სულხან საბა) იყვნენ ვსმისლე ვიზუალურად უფრო ესთეტურად და სუფთად გამოიყურებოდნენ ვიდრე თბილისის ცირკთან რომ ზემოთ აღნიშნული პროფესიის მანდილოსნის მსგავსი არსებები ბოდიალობდნენ ხოლმე ავხორცი იდეებით. იქვე იყო სექს შოპებიც ათასგვარი გამშოლტ–გამამათრახე აქსესუარებით. სამწუხაროდ კვირა იყო და ვერაფრის შეძენა ვერ მოვახერხე ხო მართლა!

კვირა

კვირა დღე არის ძალიან დამთრგუნველი ქართველი ადამიანისთვის, ყველა მაღაზია იკეტება და იძულებული ხარ სოსისის ვაგონებით იკვებო, ძალიან მიყვარს ეგ ჰოთდოგები, მაგრამ როცა გაიძულებენ რომ ეგ ჭამო ეს უკვე არაასასიამოვნო და პრინციპულად უარი ვთქვი ჰოთდოგზე და 7–11 ქსელის ერთი მაღაზია დავინახე ღია არაბების უბანში, 300 არაგველებივით ვიხუვლე, მერე საბრძოლო ყიჟინა დავეცი და გავვარდი მაღაზიაში, ლუდის და ლაქრიდს–ის შესაძენად.

ლაქრიდს (ძირტკბილა) /Lakrids

ლაქრიდს/Lakrids

ეს არის შავი ფერის კანფეტები, რომელსაც ძალიან სპეციფიკური გემო აქვს ყველა ქართველი ამბობს კამის წყლის გემო აქვსო, ალბათ ასეა, რადგან მე ისეთი შეგრძნება მიჩნდება როცა ვჭამ, თითქოს ღრმა ბავშვობაშ ვბრუნდები. აი იმ პერიოდშ გაზები რომ უგროვდება ბოვშს და “კამის წყალი” უნდა მიაშველო, თუმცა მე ამ კამის წყლის გემო მართლა არ მახსოვს. ენივეი ეს არის უგემრიელესი კანფეტი რომელიც კი ოდესმე მიჭამია განსაკუთრებით მარილიანი და არის ასევე დაგრეხილი ჯოხების სახით, შოკოლადის შგთავსით. მოკლედ თუ ვინმე მოხვდებით იქ გასინჯეთ და არ მოგეწონათ ეს იმას ნიშნავს, რომ დარჩენილი ლაქრიდსი არ უნდა გადაყაროთ უბრალოდ მე მომიძღვენით და ამით ჩემს გულს მოიგებთ!!

ოჰ!

Lakrids

Lakrids

Lakrids

Lakrids

ნეტავ როგორ ვცხოვრობდი აქამდე უთქვენოდ  პატარა შავო სხვადასხვა ფორმის რეზინისმაგვარო მასებო ზოგან რბილებო და ზოგან მაგრებო მე თქვენ გაღმერთებთ, ნეტავ როგორ ვიყავი უთქვენოდ ხააალხო!!!! შემოიტანეთ საქართველოში მასონებო თქვენა !! და აღარ იქნება ბოროტება დამიჯერეთ რაა ამ ერთხელ დამიჯერეთ რა !

back to main

ნუ ეს გოდება გვეყოს ესენი მაინც უკრაინულ მაიმუნობებს შემოიტანენ მე კიდევ 2 საშუალო შეკვრა პეპეს და ერთი 800 გრამიანი მარილიანი ლაქრიდსის შეკვრა მაქვს ტაკ შტო იყავით ეგრე ვოტ ტაკ.

მოკლედ მივედით ავტობუსამდე და აღმოჩნდა, რომ  ქაღალდი სადაც ეწერა ჩემი ბილეთის ნომერი რომელიც გამომიგზავნა მაილზე ჩემმა მასპინძელმა შვედეთში სადღაც გაუჩინარდა ხოდა მივედით ავტობუსთან, მოულოდნელად ოსკარმა ლეპტოპი ამოიღო და მითხრა მეილი შევამოწმოთო მე ვუთხარი აბვა ინტერნეტი მეთქი და ოსკარმა მიმითითა ავტობუსზე წამოვიდა დორბლეეეე!!! ავტობუსშ ვაირლეს ინტერნეტი ხააალხო კარგით რაა ბლიად კარგით რააა ცოდო არ ვარ მეე ?? დაღრეცილი რაფების მერე (რუსთავში  8 ნომერი მარშუტკა დადის რაფია და მართლა დაღრეცილია და მძღოლიც დაღრეცილია და გამეხებული სახე აქვს)  ხოდა ამის შემდეგ ბლიად ვაირლეს ინტერნეტი ავტობუსში წარმოვიდგნე აქ ეგეთი პონტი ყვითელ ავტობუსებში ან წალკის პაზიკში და თან  გარეთ რომ იჭერს და არც კოდი გინდა არც რამე მსგავსი ეგრევე ვიფიქრე ესეთი რამე საქართველოში და ხალხის ავტობუსებს დაუწყებდა დევნას კისერზე ჩემოკიდებული გახსნილი ლეპტოპებით და ისე იმუშავებდა უფასო ინტერნეტის გულობიზა.

მოკლედ მაილზე არ აღმოჩნდა ბილეთის ნომერი და ჩემი მასპინძლის ნომერი უნდა მიმეცა, რათა ძღოლი ოფისს დაკავშრებოდა და ასე შემდედ ნომერი მობილურშ მეწერა, რომელიც ფორმალობის გულისთვის და იმის გამო რომ თამაშ მაქვს ზუმას მსგავსი  ჩაწერილი და ვერთობი ხოლმე. მოკლედ მეტის მეტი გართობისგან დამჯდარა მძღოლმა დაჯე დაჯეო და მე სახე მომეღრიცა გაოცებისაგან რიას ქვია დავჯდე მეთქი კიდევ ერთხელ დამწყდა გული ერთი არ მაწუწუნა, ერთი არ მაკაჩავებინა ტავი, ერთი არ მაბურღინა ტვინი, რომ წავეყვანე აქეთ თვითონ შემომთავაზა წაყვანა თავხედი!!! მოკედ წავედით

ხიდზე გადავედით და საზღვარზე გაგვაჩერეს და პასპორტები შეგვიმოწმეს ჩემი და კიდევ რამოდენიმე ასევე საეჭვო გარეგნობის ტიპების პასპორტები ჩაიტანეს ითათბირეს და 15 წუთიანი თათბირის მერე ამომიტანეს და ტან “ტაკ”–ო მითხრეს გამიხარდა დავიძარით და 30 წუთში შევედით მალმოში, მე ნუ ქართული აფორიაქება შემომაწვა და მძღოლს ვუთხარი “ძმურად გოტებორგში მივდივარ და რომ შევალთ მითხარი მეთქი” კიო, შევედით შემდგომ ქალაქში  გავუმერე მაინც რა იცი რა ხდება არ დაავიწყდეს ამ ჩემისას მეთქი. ამ დროს ყოველ ქალაქში შესვლისას აცხადებს ქალაქის სახელს მე მაინც გრუზინულად ვაწვები, რომ არ გამომაპაროთქო. ჩავედი 3.30საათში გოტებორგში და რომ გამოაცხადა გოტებორგიო ისეთი დასტოინი და ბრძნული სახით ჩავედი თითქოს Go By Bus- ის ყველა ავტობუსი მოცვეთილი მქონდა.. ჩამოვედი და ავტობუსს შევხედე Copenhagen-Goteborg ბალიინ გოტებორგი ყოფილა ბოლო ადგილი ამ ავტობუსის. დამწყდა გული, მაგრამ მარიამ დამიძახა და გამოექანა ჩემსკენ. და დამავიწყდა ყველაფერი

გზად მეტი ვერ გადავიღე, რადგან სწრაფად მიდიოდა და ვერ ვქენი.

ხო ცოტა კიდე გოტებორგშ თუ წახვალთ  კოპენჰაგენიდან აუცილებლად ავტობუსით წადით ეს არის არაჩვეულებრივი სილამაზე წარმოიდგინეთ გადამწვანებული ყველაფერი, და ამ პატარა მწვანე მთებზე ტყეებში ჩაძირული სამსახლიანი სოფლები სახლები დამპალი შინდისფერი, თეთრი კარ ფანჯრებით არ ვიცი ნუ უმყუდროვესია, უთბილესი, უმამაძაღლისერთესი.

მივედით მარიასთან სახლში გავიცანი მისი ბოიფრენდი ტომასი ძალიან კარგი ადამიანი ასევე მარიას ძაალიან დიდი კატა ჩინგიზი, რომელიც შევედი თუ არა ჩემთვის განკუთვნილ ოთახშ საწოლზე ჩამომიჯდა ხაზგასმული სერიოზულობით ადევნებდა თვალყურს თუ როგორ ვალაგებდი ჩანთას.

გოტებორგი

მარიას შემოთავაზებებიდან (1:მოსვენება და შემდეგ ჭამა; 2: ჭამა და მერე მოსვენება) მე მეორე ვარჩია გავედით იქვე მყუდრო ქუჩაზე ბარში სადაც შემოგვიერთდნენ გუსტავი და გაბრიელი გუსტავს ვიცნობდი 2006–ში უკრაინაშ რომ ვიყავი იქ გავიცანი, კარგი ადამიანია საინტერესო დაკავებულია მუსიკით აკეთებს ექსპერიმენტულ ელექტრონულ მუსიკას და ასევე თევზაობს რამაც მყის შეგვაკავშრა და დავგეგმეთ, რომ ჩემი შვედეთიდან კოპენჰაგენში დაბრუნების დღეს მატარებლის გასვლამდე (დანიიდან ავტობუსთ წავედი, შვედეთიდან მატარებლით)  ვითევზავებდით ნუ საჭმელის მერე მარიამ გამოგვცხადა ადგილს ვიცვლითო და გადავედით სხვა ბარში, სადაც მსუბუქი ლუდი დავლიეთ, მერე კიდე სხვა ბარშ სადაც კიდევ სხვანაირი ლუდი დავლიეთ, მერე კიდე.. სახლში მივბრუნდით და თითო სირჩა ვისკის შემდეგ რომელიც ტომასმა თავისი სასმელების კოლექციიდან გულმოწყალედ გვიბოძა ავიშალეთ და დავწექით.

მზის ამოსვლა ზღვაში

დილა

ტომასი. მარიას წამოღებულ ჟოლოს არაყთან ერთად morning, sunrise in the sea and some vodka means day be great

ოოო  დილავ სოლთჰავენისავ შენ უნდა გიმღერდნენ ქსოვრელები, შენთვის უნდა ემღერა საიათ ნოვას, და სხვა აშუღთ.

დილით 5.30–ზე ჩავჯექით ტრამვაიში და მორიგი შოკი ტრამვაი ჩემს მივიწყებულ და დაბინძურებულ

Lovelly Maria and Gabriel

მეხსიერებაშ ჭრიალა სუნიანი და ზაააანტი გადაადგილების საშუალება ეს ის აშკარად არ იყო. ბილეთი აიღო მარიამ მობილურით და მივედიტ სოლთჰავენშ ავედით პატარა გორაკზე და იქ რიჟრაჟით ვტკბებოდით, მერე მოვიდა ბორანი და ბორანის სახურავზე ავედით და მზის ამოსვლას მარიას წამოღებული ჟოლოს არყით შევხვდით, უუუპიზდეცინტელექტუალურესია შუა ზღვაში ფიორდებს შრის მზის ამოსვლის ურება ძალიან მაგარი ფერის ცა, რომელიც პატარა, 2–3 ცხვრიან კუნძულებს ნელ ნელა ანათებს. კიდევ ერთხელ გამიჩნდა უდიდესი სურვილი ის ადამიანი ყოფილიყო ჩემს გვერდით და ყველაფერი ენახა.

იდეაში ერთერთ კუნძულზე უნდა გვესაუზმა და მერე უკან დავბრუნებულიყავით მარა არ გამოვიდა დაკეტილი იყო რესტორანი ჯერე სოლთჰავენში დაბრუნებულებს მარიამ სიურპრიზი დაგვახვედრა ტომასს ზურგჩანთა მოხსნა და იქედან ბუტერბროოდებიდ ცხელწყლიანი თერმოსი ამოაძვრინა ნუ ეს არია არ ვიცი რა ფიორდზე ზიხარ ყავას სვამ (ეს იყო ბოლო 5 წლის განმავლობაშ პირველი ჭიქა ჩაის ეგონა არ ვსვამდი) და ძეხვიან ბუტერბროდებს ღეჭ.

ashamed

უკან დაბრუნებისას გოტებორგის ცენტრალურ პარკშიგავიარეთ და პინგვინებს დავცინეთ, მერე

სელაპებს აგდებით ვუყურეთ და ლოსებთან ასვლაც დავიზარეთ.

ხალხი

ხალხი ნუ ხალხია არაჩვეულებრივი, ძალიან თბილი და ყურდღებიანი, ნუ რ ვიცი ყველა გიღიმის და ცდილობს ყურადღება მოგაქციონ ხოლმე. ნუ ქართველებს გვგვანან ცოტათი. ნუ კარგი ხალხია რაა.

წამოსვლის დღეს მე და გაბრიელი მუზეუმში ვიყავით და ვიკინგების წარმოშობის შესახებ რაღაცეები გავიგეთ

ოძინ

ოძინ–ის კერპს თაყვანი ვეცით და იესოსა და ოძინის მომავალში თანამშრომლობაზე ვიმსჯელეთ.

საინტერესო ხალხი იყო ვიკინგები თავისებური.

მუზეუმების შემდეგ ბოტანიკურ ბაღშ ჩავედით, სადაც მარია დაგვხვდა ბედნიერი სახით და შეძახილებით ჰეეეეეეეეი შეძახილებით: მარიას ანკესი უსვრია და სატყუარა ტოტებში გაეხლართა ტომასი არც ისე ბედნიერი სახით იდგა და ცდილობდა იმ ტოტს მისწვდომოდა რაც არ ჩანდა იოლი საქმე. როგორც იქნა კოლექტიური ძალებით ჩამოვირეთ სატყუარა და ტომასმა ერთი სპინინგი მე მათხოვა (სპინინგის შესახებ ინფო: www.fisher.ge) და სატყარაის გატარების სპეციფიკაზე მომიყვა ამასობაშ გუსტავიც მოვიდა და დავიწყეთ ტევზაობა, ერთი პირობა  უპრაგონოდ ვუტარებდით აერობიკას ანკესებს, მარა მერე უცებ ჩემი ანკესი რაღაცამ დაქაჩა. დაგადავირე სიხარულისაგან ცხოვრებაშ პირველად დავიჭირე მტაცებელი თევზი )) ეს იყო მისი აღმატებულება ქორჭილა. მერე გუსტავმა ბოტანიკური ბაღის შესასვლელთან წამიყვანა სადაც არხი ხიდის ქვეშ გადიოდა და იქაც მეორე დავიჭირე მოკლედ ასე ბედნიერად მოვიდა მატარებლის გასვლის დრო და დავიძარით ლაპარაკით საქართველოში გუსტავისა და მარიას ჩამოსვლაზე და ახლა აქ კობრზე თევზაობაზე მოკლედ ზაფხულში ველოდები გუსტავს და გაბრიელს ვნახოთ რას იზამენ.

უკან მატარებლით დავბრუნდი ამჯერად მარიამ ამობეჭდა ბილეთი და ჩავემსერე საკმაოდ კარგი კლასის ვაგონში სადაც მარტო მე ვყარდი თევზის სულნად და ამის მიუხედავად ხალხი მაინც მიღიმოდა და მეც მიხაროდა, რომ  როგორც იქნა ვნახე დედამიწის ეს ძალიან ლამაზი მხარე.

პ.ს. დამავიწყდა მეთქვა, რომ ყველგან ასტრიდ ლინდგრენის გმირები მელანდებოდნენ ძალიან კარგი შეგრძნებაა შვედეთში ნყოფნა ამ შეგრძნებას დანია მოკლებულია. ანუ ხალხი ძალიან ბევრს ნიშნავს, მიუხედავად იმისა, რომ დანიაშიც მყავს კარგი მეგობრები ის შვედეთი მაინც ვერაა.

მოკლედ ეს იყო ძირითადში თუ ვინმეს უფრო დაწვრილებით უნდა ჩემი ბოდიალის შესახებ ველაპარაკო Feel free, რომ დამპატიჟოთ სადაც ჯერ არს ხინკალზე ან მსგავს საკვებზე ან ლაქრიდსზე დავიბაასოთ ამხანაგებო ვიბაასოთ.

ახლა ამორალის შშველ ხეებს ვუსმენ და ისიც  აქ დახუსხუსებს , გული მითბება და ვხვდები რომ ბედნიერი ვარ, რადგან ის არის  და ის უნდა იყოს სულ!!!
პ.პ.ს. გრამატიკულ შენიშვნებს ისევ არ ვიღებ.

ნუ ესე იგი 7 ოქტომბერს ესტონეთის საელჩოსთან “ცოცხალ რიგში” დილის 7 საათიდან ყურყუტის შემდეგ 10”15 საათზე შევაღწიე საელჩოში და კონსულს თამამად განვუცხადე მინდა ვიზა შენგენიზა მეთქი ტან ხუთ დღეშიო იმან ჯერ შემომხედა, მერე აპლიკაციას გადახედა და ჯერეო აპლიკაციაო რუჩქით არ უნდა შეგევსოო უნდა კამპიუტერით შეგემსოო და გაბრუნდა მე გადვირიე მე უთხარი ამას გამოვასწორებ, ოღონდაც დანარცენ საბუთებს გადახედეთქო ნუ მოწვევა წაიკითხა და დამელოდეო მივიდა თავის კომპიუტერთან რაღაცეები უხუსხუსა და რომ მოვიდა 60 ევრო ამართვა და სამშაბათს მოიო მითხრა 12–შიო.

ნუ ასე თუ ისე ჩავემსერე დანიაში კოპენჰაგენში “ჩერეზ” პრაღა. ლასე დამხვდა და შეპირებული ბორატის ცეკვა აეროპორში, რომ უნდა გვეცეკვა, როგორც წინასწარ გვქონდა მოლაპარაკებული არ გაგვხსენებია რადგან მე ეიფორიაშ ვიყავი და ძაააალიან ფართოდ მქონდა გახელილი თვალები რომ ბევრი დამენახა (არ გირჩევთ გამეორებას, რადგან დამახსოვრების ხარისხი კლებულობს). ხოდა მივედით ლასესთან დავყარეთ ბარგი და ენგრევე გავედით გოროდში პირველი ვნახეთ ეკლესია (რომლის სახელიც არ მახსოვს, ლასე ძალიან კარგი ბიჭია მაგრამ მოიკოჭლებს ისტორიაში )

მოკლედ ძალიან ლამაზი ქალაქია კოპენჰაგენი თან ცოტა კონტრასტულიც. ნუ კიდევ ერთი რამ რაც დანიაში გამიხარდა საქართველოში ამ კავკასიონის გადამკიდე მონატრებული მქონდა ჰორიზინტის ცქერა და ალბათ გურჯები იმიტომ ვაწყდებით, სისაიდს რომ გვინდა ამ მთების ტყვეობიდან გაიქცესავით და გაშლილი სივრცეს უყურო. ხოდა ნუ მე ეს დანიაშ ნამდვილად არ მაკლდა ჰელსინგორში რომ მივდიოდით გაოცებული ვიყავი რომ მინდორიც შეიძლება ძაააალიან დიდი იყოს

ხალხი ჩემთვის, როგორც კავკასიელისთვის ცოტა უცნაური იყ ანუ კარგი ხალხია, მართლა მაგრამ ცოტა ცივი ურთიერთობები აქვთ. ნუ ვინც კავკასიაშია ნამყოფი რამდენჯერმე მაინც იმათ ეტყობათ უფრო თბილები არიან. საბოლოო ჯამში კარგი ხალხია მარა ემოციები ცოტა რთულად ეტყობათ, რაც ჩემთვის ცოტა სტრანნი იყო.

მოკლედ ვიიყავი ტივოლი–ში (დანიური დისნეილენდია მგონი მეცხრამეტე საუკუნეშ დაარსებული) ხო კიდე ერთი რაც ძალიან მენატრება დანიიდან არის “სოსისის ვაგონები” მოკლედ ძალიან ბევრგან გვხვდებოდა ეს ვაგნები და რამდენი დავინახავდი იმდენი ჰოტდოგს ვილუკმებოდი. თან დაახლოებით 12 ნაირი იყო და ყველას ათვისებას ვცდილობდი )

კოპენჰაგენი ღამით ძალიან შთამბეჭდავია, და ლამაზია რაც მომეწონა ეს იყო აქიტექტურა, ნებისმიერი ახალი შენობა რომელიც 80–ანებში ააშენეს არს ყავისფერი აგურით ნაშენი მოკლედ ძალიანლამაზია არაა უაზრო 9–ანები და ხრუშოვკები გარედანაც და შიგნიდანაც რაღაცნაირი პეწი აქვს ახალ სახლებსაც კი და სიმყუდროვე. ძალიან მყუდრო ქალაქია.

დანიაში სულ მგონი 5 დღე დავყავი და ძალიან ცოტა ეს დრო თუნდაც ფოტოების გადასარებად მოკლედ დავდიოდი უაზროდ ვაჩხაკუნებდი კამერას და პირი ყურებამდე მქონდა გახეული ბედნიერებისგან. (პ.ს. იმ ფოტოების 70 პროცენტი Shift+Delete–ს კომბინაციის მსხვერპლი გახდა. რადგან სულ დაუფიქრებლად გადაღებული რამეები იყო )

გამოფენის მეორე დღეს წავედით ჰელსინგორში და გზად როსკილდში შევიარეთ –– ჩემი მეგობრის პიტერ ნილსენის საფლავზე ყვავილები დავაწყე. კიდევ ერთი უცნაური რამ სასაფლაო იყო მყუდრო ეკლესიის უფრო მყუდრო ეზოშ და ძალიან პატარა და მოკრძალებული საფლავები იყო.. და პროტესტის გრძნობა გამიჩნდა რომ დუდუკიანი და გარმონიანი ცალკბილა, ოფლიანი ტიპები არ დადიოდნენ და სიკვდილმა ჩამოიარას არ მღეროდნენ და თქვენ წარმოიდგინეთ კიდევ ერთი საშინელება საფლავის ქვებზე მტვერი არ იდო და საფლავის ბოლოზე სკამეიკიანი მაგიდაც არ იდგა ბლინ!!!

მოკლედ წავედით ჰელსინგორში და პრინც ჰამლეტის ციხე ვნახეთ, რომელსაც დაღამებამდე მივუსწარით და სანამ შემოვკრუგეთ კიდეც დაღამდა და ძალიან ზღაპრული სანახაობა იყო განათებული ციხე და ზღვა იქეთ კიდე შვედეთის სანაპირო (არ ვიცი რისი ბრალია, მაგრამ შვედეთის გახსენებაზე გული ცოტა სხვანაირად ძგერს).

კოპენჰაგენში დაბრუნებულმა სასტუმროსთან “სოსისის ვაგონი” დავინახე და რა საკვირველია ერთი ჩემი ფავორიტი პუტკუნა სოსისი ავითვისე მერე ერთი ტუბორგიც გეახელით და სასტუმროშ გავიშოტე შვედ მეგობრებთან შეხვედრაზე ფიქრში და ბოყინ ბიყინში ჩამეძინა, როგორც ჩვილ ბავშვს.

მეორე დღეს ოსკარი მოვიდა და ბოტანიკური ბაღი ვნახეთ და მომეწონა ასევე ძლიან. ერთი სახალისო ფაქტი მეორდებოდა ბევრგან ) მოკლედ ბოტანიკური ბაღის ბილიკის გასწვრივ იდგა ანტიკური ხანის ქანდაკების პატარა ასლები, და ყველა მამრ ქანდაკებას, რომელიც შიშველი იყო პენისი გადაპრიალებული ჰქონდა ნუ ვიმსჯელეთ დავასკვენით, რომ აღვირახსნილ ტურისტს ამ ქანდაკების დანახვისას აუცილებლად მოუვიდოდა თავში აზრად რომ პენისზე წაევლო ხელი და ისე გადაეღო ფოტო ასე რომ თავისებურად პოლირება ხდება ქანდაკების. მე იდეა გამიჩნდა, რომ საქართველოში უნდა გავაკეთოთ მსგავსი რამ ბოტანიკურ ბაღში ოღონდ არ უნდა იყოს მხოლოდ პენისის ძეგლები და მოვლა იქნება ძალიან იოლი, რადგან ტურისტები მისით გააპრიალებენ. (ნუ ეს ისე იდეები მივაწოდოთ მთაურობას.)

ხოდა მერე წავედი შვედეთშ ავთობუზით.

ყველა ჩემს აღფრთოვანებას მოყვებოდა ერთი ადამიანის სახე, რომელიც მინდოდა ჩემს გვერდით ყოფილიყო და ყველაფერი გაეზიარებინა. ძალიან რთული იყო მის გარეშე.. ფოტოებისაც იმიტომ ვიღებდი გიჟივით, რომ მასაc ენახა რაც შეიძლებოდა მეტი.

აქვე ვაპირებდი შვედეთზეც მომეყოლა, ამ არაჩვეულებრივ ხალხზე და ულამაზეს ქვეყანაზე, მაგრამ ძალიან მეზარება გაგრძელება. შევეცდები მალე ვქნა

ხოდა არ მინდა აქ მე პრეტენზიები რომე შეცდომებია გრამატიკული ან მსგავსი ბლიად!! ვცდილობდი აღმედგინა ყველაფერი შეძლებისდაგვარად. და აან პიზდეცია ეგა რა !! ტაკ შტო ინჯოი იმით რაც დედა ბუნებამ მოგცათ!!

http://radikal.ru/F/s19.radikal.ru/i192/1102/2b/d8c70262db45.jpg.html